Muhammad Ali kontra Antonio Inoki. „Komedia”, która dała początek MMA

Słowa Japończyka były zapowiedzią walki, na której zapaśnik miał stawić czoła mistrzowi boksu. To miało być show, ale i próba odpowiedzi na pytanie, która sztuka walki jest skuteczniejsza.

Inoki był wielkim gościem. 191 centymetrów wzrostu i 125 kilogramów wagi robiło wrażenie. Do tego dochodziła sprawność fizyczna. W bezpośredniej konfrontacji, jakimś klinczu, Ali mógł mieć kłopoty. Japończyk był też gotowy mentalnie.

Czy Japończyk postradał zmysły? Niekoniecznie. Ba, został przez pięściarza sprowokowany! W kwietniu 1975 roku Ali zadał pytanie Ichiro Hattcie, prezesowi Japońskiego Stowarzyszenia Zapaśników Amatorskich, czy ma jakiegoś orientalnego zawodnika, który jest w stanie go pokonać. Do pytania dorzucił milion dolarów, jeśli ktoś taki się pojawi. W Japonii propozycję tę potraktowano jak zniewagę. Sytuację opisywały gazety.

Antonio Inoki wyszedł więc przed szereg i przyjął wyzwanie.

|Czytaj też: Sinusoida Foremana. Nigdy nie lekceważ serca mistrza…

Przed walką doszło do kilku konferencji prasowych. Muhammad Ali szydził na nich z rywala, porównując go do pelikana. Inoki starał się odpowiadać na zaczepki, przez co pojedynkiem zainteresowali się kibice na całym świecie. Dla fanów sportów walki była to nowość, z czasem opisywana nawet jak protoplasta nowoczesnego MMA, tego w wydaniu medialnym.

26 czerwca 1976 roku w Tokio rozpoczęła się walka, która miała odpowiedzieć na naiwne, ale wiecznie żywe pytanie: kto wygra, bokser czy zapaśnik? Z jednej strony stał mistrz świata wagi ciężkiej, człowiek znany z „Thrilla in Manila”, globalna gwiazda i najlepszy sprzedawca własnej wielkości. Z drugiej stał Antonio Inoki, japoński wrestler, uczeń twardej szkoły catch wrestlingu, bohater publiczności i zawodnik przekonany, że wrestling może być czymś więcej niż teatralną rozrywką. Pojedynek określano jako „War of the Worlds”.

Ci bardziej sceptyczni patrzyli na to show i pytali, czy będzie sportową rewolucją, czy teatrem? A skąd dylemat? Problem polegał na tym, że nikt do końca nie wiedział, czym ta walka ma być. Ali i jego ludzie spodziewali się, że na ringu wszystko będzie pod kontrolą. Według relacji przytaczanej przez „The Guardian”, kiedy pięściarz zobaczył zapaśnika na treningu, miał zapytać, kiedy zaczynają „pokaz”. W odpowiedzi usłyszał, że to nie będzie „pokaz”, ale prawdziwy pojedynek, którym padną ciosy i pojawią się rany. I wtedy zaczęły się nerwowe negocjacje. Reguły zmieniano do ostatnich dni. Przykładowo, Inokiemu ograniczono rzuty, obalenia i kopnięcia. Mógł kopać tylko wtedy, gdy jedno kolano dotykało maty. Eksperci zaczęli mówić o… farsie.

|Czytaj też: Muhammad Ali – Trevor Berbick. „Last Dance” legendy

W tokijskim Nippon Budokan, zaraz po pierwszym gongu, Inoki rzucił się do nóg Alego. Nieskutecznie. Potem zrobił coś, co stało się symbolem tamtej walki: położył się na plecach i próbował kopać pięściarza. Czas mijał, ale Japończyk nie miał zamiaru zmieniać taktyki. Sądził, że okopanie nóg boksera, pozbawi go mobilności i pozwoli mu w dalszej części pojedynku przechylić szalę na swoją stronę.

Ali się denerwował. Krzyczał w kierunku rywala, żeby walczył. W pewnym momencie pojawiły się gwizdy. Z czasem buczenie z trybun. W piątej rundzie Japończyk zahaczył nogę Amerykanina tak mocno, że mistrz się zachwiał i upadł. W szóstej Ali próbował złapać nogi rywala, żeby wreszcie ustawić go pod cios. To był błąd! Antonio Inoki wyczuł to, skręcił ciało i ściągnął go na dół. Przez chwilę był tam, gdzie chciał być od początku. Szukał kontroli, a gdy Ali się bronił, uderzył go łokciem w twarz. Takie ciosy były jednak zabronione, więc sędzia Gene LeBell przerwał akcję. Ale sygnał był jasny: jeśli ta walka choć na sekundę zostanie sprowadzona do parteru, bokser jej nie wygra.

Z każdą rundą noga Alego wyglądała gorzej. Była spuchnięta i porozbijana. Później zaczęła krwawić. W narożniku zaczęto podejrzewać, że w butach Inokiego musi być coś twardego. Zamieszanie tylko pogłębiło absurd…

W okolicach dziesiątej i jedenastej rundy Muhammad trafił lewym prostym. Rywal odczuł go wyraźnie. Potem znów były uniki, kopanie i próby obaleń.

Po piętnastu rundach wciąż nie było jasne: boks czy zapasy? Po ostatnim gongu ogłoszono kontrowersyjny remis. Japończyk trafił 64 kopnięcia, Amerykanin zadał tylko 5 ciosów. Kibice byli wściekli. W kierunku ringu rzucali wszystkim, co akurat nawinęło im się pod ręce. To miała być „walka stulecia”, wydarzenie epokowe, a… wyszła komedia. W polskiej prasie relacjonowano ją dosadnie:

Bohaterowie wieczoru też zapłacili za swój występ – zdrowiem. Antonio Inoki po walce cierpiał, bo od kopnięć złamał stopę. Muhammad Ali wrócił do hotelu z nogą w fatalnym stanie. Donoszono o dwóch zakrzepach. Bob Arum, już po latach, wspominał nawet o groźbie amputacji. Ali wrócił na ring i we wrześniu pokonał Kena Nortona, ale wielu uważało, że jego praca nóg nigdy nie była już taka sama. Śmieszna walka zostawiła bardzo wysoki rachunek.

Z czasem historia złagodniała. Ali i Inoki nie zostali wrogami. Przeciwnie, zaprzyjaźnili się. Japończyk był później gościem u Alego, a ten w 1998 roku, przyleciał do Tokio na jego pożegnalną walkę.

Walka ta odegrała znaczącą rolę w historii mieszanych sztuk walki, szczególnie w Japonii. Zainspirowała ona uczniów Inokiego, Masakatsu Funakiego i Minoru Suzuki, do stworzenia Pancrase w 1993 roku, co z kolei doprowadziło do powstania Pride Fighting Championships w 1997 roku.