Zapomniane strzały

Mirosław Rzepkowski jechał do Atlanty jako debiutant. Późno, bo w wieku 37 lat. Ale trafił z formą w idealnym momencie. Strzelał na tyle dobrze i pewnie, że do kraju wrócił z olimpijskim srebrem. Gdy odbierał ode mnie telefon, nie wiedziałem, czego się spodziewać – bo rzadko udziela się w mediach. Ale on szybko rozwiał te obawy i opowiedział o swojej strzeleckiej karierze, igrzyskach oraz sportowych początkach.

Powojenna rzeczywistość strzelców sportowych nie była kolorowa. Dyscyplina, podobnie jak kraj, stopniowo odbudowywała się po latach zniszczeń i strat. Ale gdy już wróciła do olimpijskiej formy to dała kibicom wiele emocji i wzruszeń.

Historia Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego nie rozpoczęła się w dniu podpisania dokumentu założycielskiego, ani podczas pierwszego zjazdu w Warszawie. Zaczyna się kilka lat wcześniej, w czasach, kiedy strzelectwo na ziemiach polskich dalece wykraczało poza sportowe ramy. Więcej, w archiwalnych materiałach z 1933 roku dyscyplinę tę określano mianem ,,sportu obrony narodowej”. I to chyba najlepiej oddaje okoliczności powstania PZSS.

W Polsce Czesław Zając jest obecnie najstarszym żyjącym olimpijczykiem. Jego droga na strzelnicę, a później igrzyska nie była usłana różami. W kolejnym artykule z cyklu „Zapomniane Strzały”, który jest realizowany przy współpracy z Polskim Związkiem Strzelectwa Sportowego, przedstawiam losy tego sportowca.