Ten pierwszy raz. Jak wygraliśmy historyczny mecz...

Tomek Sowa
Euzebiusz Smolarek i Leo BeenhakkerEuzebiusz Smolarek i Leo Beenhakker
Źródło zdjęć: © Screen YouTube

Mecz Polska-Belgia w Chorzowie dał nam pierwszy, historyczny awans na Euro. Wtedy w 2007 roku bohaterów było kilku. Największym byli Leo i "Ebi"...

Chorzów, 17 listopada 2007 roku. Jan Vertonghen otrzymuje piłkę i spogląda w kierunku własnej bramki. Zamierza spokojnie wycofać ją do Stijna Stijnena. Nie zauważa jednak Euzebiusza Smolarka. Polak rusza sprintem, dopada futbolówki przed belgijskim bramkarzem, mija go i kieruje piłkę do pustej siatki.

Jest 45. minuta. Stadion Śląski eksploduje.

"Ebi" biegnie w stronę trybun, przykłada dłoń do czoła i salutuje kibicom. Polska prowadzi 1:0. Do pierwszego w historii awansu na mistrzostwa Europy pozostało kilkadziesiąt minut.

"Bo wiedziałem. Gdy dostał piłkę, zauważyłem, że spojrzał w kierunku bramkarza. Ruszyłem sprintem i przejąłem ją" - odpowie potem napastnik zapytany, czy przewidział pomyłkę Vertonghena.

Na ten moment kibice nad Wisłą czekali prawie pół wieku. Nawet wielkie reprezentacje Kazimierza Górskiego czy Antoniego Piechniczka nie zdołały zakwalifikować się do finałów mistrzostw Europy. To była rysa na futbolowym wizerunku narodu, który zamieszkuje ponad trzydzieści milionów ludzi.

Teraz trzeba było pokonać Belgię.

Przez ciernie do gwiazd

Dość powiedzieć, że kilkanaście miesięcy wcześniej podobna perspektywa wydawała się nierealna. Eliminacje rozpoczęły się od porażki z Finlandią i remisu z Serbią. Na trybunach znów górowało rozczarowanie. Trener Leo Beenhakker musiał przekonywać wszystkich, że jego drużyna potrafi wygrywać.

Potem przyszły pamiętne wygrane nad Portugalią, Belgią w Brukseli i Kazachstanem. Polacy objęli prowadzenie w grupie, ale ostatni krok wciąż pozostawał najtrudniejszy. Dochodziła spora presja. Potrzeba było mądrości w grze. Przed samym spotkaniem Mariusz Lewandowski przestrzegał przed niepotrzebnym pośpiechem.

"Trzeba zagrać przede wszystkim mądrze, spokojnie, nie panikować. Nie musimy strzelić bramki w pierwszej minucie, mamy na to 90 minut".

Kibice nie zamierzali jednak zachowywać spokoju. Na Stadion Śląski przyjechało około 47 tysięcy ludzi, a ponad dziesięć milionów zasiadło przed telewizorami. Na trybunach powiewały biało-czerwone flagi. Rozbrzmiewało przeciągłe "Polska, biało-czerwoni!". Dla starszych kibiców spotkanie przywoływało wspomnienia z 1985 roku. Wtedy na tym samym stadionie bezbramkowy remis z Belgią przypieczętował awans na mundial w Meksyku. Atmosfera była znakomita.

Tyle że w tym meczu remis nie wystarczał, by świętować.

Początek był fatalny. Belgowie grali swobodniej. Ich młody napastnik Kevin Mirallas raz po raz sprawiał kłopoty Grzegorzowi Bronowickiemu. Polacy tracili piłkę, popełniali proste błędy i nie potrafili przejąć inicjatywy. Emocje udzielały się naszym zawodnikom.

W 34. minucie Vertonghen uderzył z rzutu wolnego. Piłka zmierzała w górny róg bramki. Artur Boruc zdołał końcami palców sparować ją na rzut rożny. Niewiele brakowało, a marzenia o Euro musiałyby poczekać. Dobrze, że "Król Artur" był w formie.

Jedenaście minut później futbol znów pokazał swoją przekorność. Ten sam Belg popełnił bowiem błąd, który odmienił wszystko.

Po przerwie Leo Beenhakker wprowadził Jakuba Błaszczykowskiego. Polacy wreszcie zaczęli grać odważniej. W 50. minucie Jacek Krzynówek uderzył na bramkę. Stijnen odbił piłkę przed siebie. Smolarek dopadł do niej pierwszy i delikatnie przerzucił nad bramkarzem.

Dwa do zera!

"Ośmiu na dziesięciu napastników strzelałoby z całej siły, a on zrobił to technicznie" - zachwycał się później Michał Żewłakow.


WIDEO

W końcówce nasz selekcjoner zdjął bohatera spotkania z boiska. Chciał, żeby kibice mogli mu podziękować. Cały stadion wstał z miejsc. A potem głośnymi brawami złożył hołd bohaterowi. Nie tylko tego spotkania, ale i całych eliminacji. "Ebi" zdobył dziewięć bramek w eliminacjach. Zdecydował o czterech zwycięstwach, które przyniosły Polsce dwanaście punktów.

Włodzimierz Smolarek nie oglądał tamtego meczu na Stadionie Śląskim. Pozostał w Rotterdamie. Ojciec nie zadzwonił po końcowym gwizdku. Chciał pozwolić synowi nacieszyć się chwilą.

"Przecież to były jego eliminacje" - tłumaczył.

Ale od jego syna biła skromność. Nie chciał przyjmować wszystkich zasług.

"Choć zdobyłem dzisiaj dwie bramki, to nie czuję się bohaterem. Wygrał cały zespół i wszyscy pracowali na to zwycięstwo" – mówił.

"Jestem szczęśliwy"

Po ostatnim gwizdku rozpoczęło się prawdziwe szaleństwo. Piłkarze rzucili się sobie w ramiona, tańczyli na środku murawy. Kibice śpiewali "Dziękujemy, dziękujemy!", a zawodnicy podrzucali holenderskiego szkoleniowca. W szatni nie brakowało również gorzkich ocen. Jacek Krzynówek przyznał, że podczas przerwy trener miał do piłkarzy wiele pretensji.

"W szatni było ostro, wszyscy słuchaliśmy trenera".

Sam Beenhakker nie ukrywał, że gra drużyny pozostawiała wiele do życzenia. Ale sukces był bezsporny. Polska po raz pierwszy znalazła się wśród uczestników mistrzostw Europy.

Artur Boruc wyszedł później z szatni z kieliszkiem szampana.

"Jestem szczęśliwy, jestem szczęśliwy, jestem szczęśliwy" - powtarzał niczym mantrę.

Polska jeszcze nigdy nie wystąpiła na mistrzostwach Europy. Tego listopadowego wieczoru w Chorzowie przełamała fatalną klątwę. A wszystko zaczęło się od jednego spojrzenia belgijskiego obrońcy w kierunku własnej bramki, które błyskawicznie zauważył chytry napastnik…

Wybrane dla Ciebie