Sławosz Szydłowski. Pierwszy chorąży, który niósł polską flagę

Paryż, 5 lipca 1924 roku. Przez stadion Colombes maszerują reprezentacje kolejnych państw. Na trybunach tysiące widzów. W loży honorowej prezydent Francji Gaston Doumergue. Wojskowe orkiestry grają marsze, a publiczność nagradza zawodników oklaskami.

Nagle pojawia się tablica z napisem "Pologne".

Niesie ją lekkoatleta Antoni Cejzik. Tuż za nim kroczy postawny mężczyzna z biało-czerwonym sztandarem. To Sławosz Szydłowski, pierwszy chorąży Polski na letnich igrzyskach olimpijskich.

Kiedy delegacja przechodzi przed prezydencką lożą, dochodzi do drobnego zamieszania. Polscy działacze zapominają o ceremonialnym ukłonie. Tylko Szydłowski pochyla sztandar. I ten gest ma w sobie coś niezwykłego. Jeszcze kilka lat wcześniej podobne barwy były przez zaborców zakazane. Teraz powiewają na największym sportowym święcie świata. Polska wróciła na mapę Europy. I mogła wreszcie pokazać się światu.

Od odzyskania niepodległości minęło niespełna sześć lat. W 1920 roku Polacy mieli zadebiutować podczas igrzysk w Antwerpii, ale plany przekreśliła wojna z bolszewikami. Część sportowców zamiast na olimpijskie areny trafiła na front. Dopiero w 1924 roku biało-czerwoni po raz pierwszy wystąpili na igrzyskach. Najpierw zimą w Chamonix, a kilka miesięcy później w Paryżu.

Podczas ceremonii otwarcia letnich igrzysk Polska maszeruje jako 36. reprezentacja. Białe swetry z amarantowym obramowaniem, jasne spodnie, orły na piersiach. W defiladzie uczestniczy 24 zawodników i trzech przedstawicieli władz olimpijskich.

Korespondent "Stadjonu" zachwyca się ich postawą. Zwraca uwagę na wysoki wzrost, mocną budowę ciała i zdyscyplinowany marsz naszych olimpijczyków.

Ale najciekawsza jest historia człowieka prowadzącego tę niewielką grupę.

Sławosz Szydłowski ma niespełna trzydzieści lat. Jest lekkoatletą, mistrzem Polski w rzucie oszczepem i dyskiem, dawnym zawodnikiem Pogoni Lwów. Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Brał udział w słynnej szarży pod Rokitną i został ranny. Później walczył o Lwów, otrzymał Order Virtuti Militari. W 1920 roku ponownie zamienił sport na służbę wojskową.

Człowiek, który ryzykował życie dla Polski, sześć lat po odzyskaniu niepodległości prowadził jej sportowców przed oczami całego świata. W Paryżu co prawda medalu nie zdobył. Odpadł w eliminacjach rzutu dyskiem i oszczepem, osiągając wyniki słabsze od tych, do których przyzwyczaił kibiców.

Zresztą przed igrzyskami nikt rozsądny nie liczył na wielkie sukcesy. "Żołnierz Polski" przekonywał, że reprezentanci jadą przede wszystkim zdobywać doświadczenie i pokazać światu, że Polska znów istnieje. To kwintesencja olimpijskiej idei…

Na pierwsze olimpijskie medale trzeba było poczekać do 27 lipca. Wtedy srebro wywalczyli polscy kolarze torowi, a brąz zdobył jeździec Adam Królikiewicz.

Szydłowski wrócił bez sportowego trofeum. Później nadal trenował, szkolił młodzież i angażował się w działalność sportową. Podczas II wojny światowej działał w konspiracji. Zmarł w 1952 roku.