Czarny dzień w NBA. "Malice at the Palace"

Tomek Sowa
Ron ArtestRon Artest
Źródło zdjęć: © Screen YouTube

Bójki na parkietach NBA są tak stare, jak sama liga. Ale ta, która miała miejsce 19 listopada 2004 roku przeszła do historii jako ta największa.

Auburn Hills, 19 listopada 2004 roku. Ben Wallace prędko się odwrócił i z całej siły odepchnął Rona Artesta. Potężny środkowy Detroit Pistons ruszył za rywalem, a zawodnicy obu drużyn rzucili się, by ich rozdzielać. Wszystko wydarzyło się 45,9 sekund przed końcem meczu. Indiana Pacers prowadziła 97:82. Mecz był więc rozstrzygnięty.

A najgorsze miało dopiero się rozpocząć.

Dwadzieścia razy gorzej

Chwilę wcześniej Artest ostro zatrzymał Wallace’a pod koszem. Sprowokowany gospodarz wymierzył mu cios rękami w szyję i twarz. Na parkiecie rozpoczęły się przepychanki. Artest, znany z wybuchowego temperamentu, tym razem nie odpowiedział. Odszedł do stolika sędziowskiego, położył się na plecach i próbował przeczekać zamieszanie. Reggie Miller starał się go uspokoić. Wtedy z trybun poleciał plastikowy kubek z napojem. Uderzył Artesta, rozlewając zawartość na jego twarz i koszulkę.

Koszykarz zerwał się ze stolika i wskoczył między widzów. W dziesiątym rzędzie dopadł Michaela Ryana, którego wziął za sprawcę, przewrócił i zaczął szarpać. Pomylił się. Kubkiem rzucił bowiem John Green, siedzący kilka miejsc dalej. Ten chwycił zawodnika od tyłu. Rozpoczęła się ogromna bijatyka.


WIDEO

Stephen Jackson ruszył za kolegą. Kiedy kolejny kibic oblał ich piwem, wyprowadził potężny cios. Ludzie uderzali pięściami, próbowali odciągać koszykarzy, przewracali się na siedzenia. Reporter radiowy Mark Boyle, starając się zagrodzić Artestowi drogę, został stratowany i doznał złamania pięciu kręgów.

Tymczasem na boisko wtargnęli inni widzowie. Dwóch zaczepiło Artesta, który zdążył wrócić z trybun. Jednego uderzył. Na drugiego, Charliego Haddada, rozpędził się Jermaine O’Neal. Poślizgnął się na rozlanym napoju, dlatego jego cios nie był tak silny.

"W telewizji wyglądało to strasznie, ale na miejscu było co najmniej dwadzieścia razy gorzej" - opowiadał O’Neal.

Ochroniarze kompletnie nie panowali nad sytuacją. Kiedy wreszcie wyprowadzano Indianę do szatni, z trybun leciały butelki, lód, popcorn, a nawet krzesło. Dosłownie wszystko, co ludzie mieli pod ręką. Spiker bezskutecznie prosił o spokój. Komentatorzy przed telewizorami nie potrafili uwierzyć w to, co oglądali. Sędziowie przestali próbować zapanować nad wydarzeniami. Jeden z nich przyznał po latach, że obawiał się, iż ktoś wyciągnie nóż albo pistolet. Granice tego co dobre, a co złe, w kilka minut przestały istnieć. Trener Pacers Rick Carlisle przyznał:

"Czułem się tak, jakbym walczył tam o własne życie".

Spotkania już nie wznowiono.

Konsekwencje

W szatni Ron Artest zwrócił się do Jacksona: "Hej, Jack, myślisz, że będziemy mieli problemy?". Koledzy wybuchnęli śmiechem. Jackson odpowiedział, że mogą się cieszyć, jeśli w ogóle jeszcze kiedyś zagrają.

Z pozoru wyglądało to na absurdalny żart. Policja tymczasem zbierała nagrania i próbowała ustalić, kto kogo uderzył. Koszykarze chcieli jak najszybciej wyjechać z Detroit.

Dwa dni później komisarz David Stern ogłosił kary. Artest został zawieszony do końca sezonu: opuścił 73 mecze rundy zasadniczej i trzynaście spotkań play-off. Jackson dostał 30 meczów, O’Neal początkowo 25, po odwołaniu 15, a Wallace sześć. Łącznie ukarano dziewięciu zawodników. Stracili miliony dolarów.

Liga uznała, że zawodnicy mogli bronić się przed agresją, ale nie wolno im było wymierzać sprawiedliwości na trybunach. Karę odczuli także ci, którzy opuścili ławkę rezerwowych podczas awantury.

"Nie żałuję tego, że stanąłem w obronie kolegów. Ale żałuję, że wbiegłem na trybuny i zacząłem się bić z kibicami" - przyznał później Jackson.

Sprawa trafiła również do sądu. Zarzuty postawiono pięciu koszykarzom i pięciu widzom. Green, który rzucił kubkiem, otrzymał zakaz wstępu na mecze Pistons i odbył karę więzienia. NBA zaostrzyła ochronę hal oraz zasady sprzedaży alkoholu.

Ron po latach opowiadał o depresji i o tym, że po całym wydarzeniu rozważał porzucenie koszykówki. Ostatecznie jednak wrócił do gry. W 2010 roku zdobył mistrzostwo z Lakers i publicznie podziękował swojemu psychiatrze.

Ale Indiana nie odzyskała już tamtej drużyny. Dlaczego tamtego wieczoru emocje były tak wielkie?

The Palace miejsce bójki
The Palace miejsce bójki © Wikipedia CC BY-SA 3.0 | Kevin Ward

Kilka miesięcy wcześniej Indiana zakończyła sezon zasadniczy z 61 zwycięstwami. Miała Reggiego Millera, Jermaine’a O’Neala i Artesta, uznanego najlepszym obrońcą NBA. Marzyła o mistrzostwie. Detroit zatrzymało ją jednak w finale Konferencji Wschodniej, wygrało serię 4:2, a później pokonało Los Angeles Lakers i zdobyło tytuł.

Listopadowy mecz był zatem pierwszym rewanżem, transmitowanym na całą Amerykę. Pacers rozbijali mistrzów na ich terenie. Artest zdobył 24 punkty. Miało to być ostrzeżenie, że Indiana wróciła silniejsza.

Zamiast tego sezon Pacers rozpadł się na kawałki. Reggie Miller odszedł później bez mistrzowskiego pierścienia. Pistons znów wyeliminowali Indianę w play-offach. Wynik 97:82 co prawda pozostał w protokole, ale o zwycięstwie prawie nikt już nie mówił…

Wybrane dla Ciebie