Kulisy transferu Józefa Młynarczyka. Bielsko-Biała, Opole i walka o bramkarza

Tomek Sowa
Józef MłynarczykJózef Młynarczyk
Źródło zdjęć: © Łączy Nas Piłka

Latem 1977 roku działacze BKS Stal pilnowali hotelu w Opolu, próbując odzyskać Józefa Młynarczyka. Bramkarz wybrał jednak Odrę i Antoniego Piechniczka. Trzy lata wcześniej przyjechał do Bielska-Białej z Nowej Soli jako nieznany chłopak. Później został jednym z najlepszych bramkarzy świata...

Opole, lato 1977 roku. Przed hotelem pojawił się samochód. Rejestracja wskazywała, że był z Bielska-Białej. To działacze tamtejszego BKS Stal przyjechali po Józefa Młynarczyka. Razem z nimi miała być jego żona, przekonana, że mąż powinien pozostać w dotychczasowym klubie. Ale bramkarz pozostawał nieuchwytny. Jeszcze o czwartej nad ranem goście pilnowali hotelowych drzwi. Wreszcie zrezygnowali.

"Konkurent przerósł nas o głowę i daliśmy za wygraną" - przyznał kilka miesięcy później Jerzy Otłowski z BKS-u.

Tym konkurentem wcale nie była Odra Opole, a przede wszystkim Antoni Piechniczek. Trener, który wcześniej pomógł Młynarczykowi wydostać się z prowincjonalnego futbolu, teraz chciał zabrać go do ekstraklasy. W życiu czasami poznajemy ludzi, którzy mają olbrzymi wpływ na nasze losy. I taką osobą dla bramkarza stał się Piechiczek.

Ale historia ta zaczęła się znacznie dalej, w Nowej Soli.

Solidni i ambitni

Młody Józek grał w Astrze. Początkowo był tak niski, że nawet wyciągniętymi rękami nie sięgał poprzeczki. Nadrabiał za to refleksem i odwagą. Jego pierwszy trener Stanisław Polański zapamiętał, że chłopak potrafił rzucić się głową tam, gdzie inni nie wstawili by nogi.

Później bardzo urósł, występował nawet w obronie. Do bramki wrócił w Dozamecie. W 1974 roku, po pucharowej porażce 1:3 ze Sprotavią, zainteresowali się nim działacze z Bielska-Białej. Zaprosili go na sprawdzian. Potem na następny. Miał dwadzieścia lat i dostał szansę, na grę w drugiej lidze.

Kulisy tamtego transferu były niezwykle ciekawe. Według wspomnień z ludzi związanych z Nową Solą koszt przenosin mógł ograniczyć się do kilkunastu kompletów piłkarskich strojów. Nie wiadomo, czy tak rzeczywiście było. Pewnym było jedno, że wtedy Józka nikt po hotelach nie tropił…

Bialska Stal nie była przypadkowym drugoligowcem. Klub fabryczny, wspierany przez tamtejszy przemysł (FSM), grał na stadionie przy skrzyżowaniu dzisiejszych ulic Żywieckiej i Rychlińskiego. W 1973 roku po raz pierwszy awansował do II ligi. Pod wodzą Antoniego Piechniczka, wówczas młodego szkoleniowca, beniaminek zajął rewelacyjne drugie miejsce w grupie południowej. Apetyty na ekstraklasę mocno wówczas wzrosły.

W latach 70. w Bielsku-Białej na mecze ze śląskimi rywalami przychodziły tysiące widzów. Stal była wtedy ambitną, poważnie traktowaną drużyną, a nie prowincjonalnym przystankiem na drodze do wielkiej kariery. To właśnie dlatego sprawdzian dla młodego nowosolanina oznaczał tak wiele. Młynarczyk trafił do zespołu, który marzył o czymś więcej niż utrzymanie. Poznał też trenera przekonanego, że potrafi uczynić z niego wielkiego bramkarza.

Na początku jednak Józkowi nie wszystko wychodziło. W pamięci niektórych kibiców pozostało pięć goli straconych przeciwko Odrze. Piechniczek nie zmienił zdania.

W BKS młody zawodnik uczył się od starszych kolegów. Szczególnie wiele zawdzięczał Janowi Linnertowi.

"Szybko przestał być tylko kolegą z drużyny, był dla mnie trenerem bramkarskiego fachu" – wspominał w wywiadzie udzielonym po latach.

Sam Linnert nazywał go "fajnym synkiem".

W listopadzie 1974 roku Stal zremisowała 0:0 w sparingu z Widzewem Łódź, liderem północnej grupy II ligi. Gdy goście zaczęli nacierać, bronił właśnie Młynarczyk. Lokalni dziennikarze chwalili jego postawę. Potrafił wytrzymać presję meczów z drużynami myślącymi o pierwszej lidze.

W Bielsku-Białej spędził trzy sezony. W kampanii 1974/1975 Stal zajęła piąte miejsce w swojej grupie. Nie awansowała, ale przypieczętowała ogólnopolską rozpoznawalność. Sam Piechniczek, odchodząc w 1975 roku, podkreślał, jak duży krok naprzód zrobiono w klubie, który jeszcze kilka lat wcześniej grywał w lokalnych ligach. Nie byłoby tego bez ludzi. Szczególnie zawodników. Józef wymieniał później kolegów z Bielska-Białej niemal jednym tchem. Mówił, że większość z nich spokojnie poradziłaby sobie w ekstraklasie…

"Zaistniałem w drugoligowym BKS-ie Stal za czasów trenera Antoniego Piechniczka, za czasów tak dobrych piłkarzy jak Satława, Widuch, Kulik, Krakowiak. Gadacz, Gomoluch, Romowicz, Klimczok, Rudnow, Linnert - tych piłkarzy mógłbym wymieniać o każdej porze dnia nocy!"

Józef Młynarczyk 

Kulisy transferu do Odry

Tymczasem szkoleniowiec budował już Odrę Opole. Kiedy w 1977 roku zapragnął ściągnąć dawnego podopiecznego, BKS odmówił.

Młynarczyk wyjechał jednak z opolanami na sparingi do NRD. W Berlinie wystąpił pod zmienionym nazwiskiem. W meczu z Vorwärtsem do przerwy Odra przegrywała 0:3. Starsi piłkarze poprosili trenera, by wpuścił nowego bramkarza, choć formalnie nie był jeszcze ich kolegą. Młynarczyk wszedł i zaczął bronić tak, że po spotkaniu nikt nie miał wątpliwości, po co trener zabiegał o jego sprowadzenie.

Bielscy wysłannicy odnaleźli autokar Odry i rozpoznali bramkarza na boisku. Zebrali nawet filmowe dowody. Prezes BKS opowiadał później w "Kronice Beskidzkiej", że do dalszej walki namawiali jego działaczy ludzie z Górnika Zabrze, sami mocno zainteresowani piłkarzem. Ostatecznie bielszczanie uznali, że niczego już nie wskórają. Odra dawała Józkowi szansę na dalszy rozwój i grę na najwyższym poziomie. Do tego był w niej Piechniczek, który na pewno da mu szanse. Ostatecznie BKS zgodził się na transfer. Według prezesa uzyskała za niego godziwe pieniądze.

Antoni Piechniczek
Antoni Piechniczek © Wikipedia CC BY-SA 3.0 | SławekCC BY-SA 2.0

Kilka miesięcy później Stal spadła z II ligi. Dla klubu odejście bramkarza okazało się jednym z kilku zwiastunów trudniejszych czasów. Ale w 1981 roku BKS wrócił na zaplecze ekstraklasy. Znów z przytupem, zajmując 2. lokatę w tabeli.

Józef Młynarczyk ruszył dalej. W Opolu doczekał się debiutu w reprezentacji. Potem trafił do Widzewa i FC Porto. Został medalistą mundialu i zdobywcą Pucharu Europy. Po latach mówił:

"Ja trenerowi Piechniczkowi zawdzięczam prawie wszystko, co osiągnąłem w piłce".

Bielsku-Białej również, bo to tam zaczęła się jego przygoda z poważnym futbolem.

Źródła artykułu:

1. "Kronika Beskidzka", nr 48, 30 listopada 1974 r.

2. "Kronika", nr 51, 23–29 grudnia 1977 r. – artykuł "Kupić nie kupić…".

3. "Nadodrze", nr 10, 1986 r. – sylwetka Józefa Młynarczyka (Lubuska Biblioteka Cyfrowa).

4. "Kronika Beskidzka" – archiwalny wywiad z Józefem Młynarczykiem.

5. Wspomnienia Antoniego Piechniczka dotyczące transferu Młynarczyka i sparingu Odry Opole w Berlinie.

6. Materiały historyczne BKS Stal Bielsko-Biała dotyczące sezonów 1973–1978.

Wybrane dla Ciebie