Moskwa 1980: Paweł Skrzecz i 44 lata oczekiwań…

Julia Szeremeta awansowała do olimpijskiego finału w kategorii do 57 kg. Triumf nad Nesthy Petecio jest szczególny z wielu względów. Jednym z najistotniejszych jest fakt, że Polacy, niegdyś przecież pięściarska potęga, czekali na bój o olimpijskie złoto aż 44 lata! Więcej historia, Pawła Skrzecza – ostatniego biało-czerwonego reprezentanta w finale – jest podobna do tej, którą w ostatnich dniach obserwujemy w Paryżu. On też nie był typowany do zdobycia medalu…

Czytaj też: Dwa mistrzostwa i krytyka Kazimierza Paździora

Był 2 sierpnia 1980 roku. W Moskwie kończyły się Igrzyska XXII Olimpiady, kiedy do ringu zmierzał Paweł Skrzecz. W walce o tytuł mistrzowski wagi półciężkiej czekał na Polaka Slobodan Kačar z Jugosławii. Urodzony w Warszawie 23-latek debiutował na igrzyskach. Nie należał do faworytów, a jednak niespodziewanie wychodził do ostatniego pojedynku turnieju.

Na otwarcie los przydzielił Skrzeczowi Algierczyka, Mohameda Bouchiche. Rywal miał poważną nadwagę, w związku z czym musiał zrzucać zbędne kilogramy, by uzyskać wymagane minimum. Koniec końców lekarz nie dopuścił go do pojedynku, obawiając się o jego zdrowie. Polak przeszedł bez zadania choćby ciosu.

Druga runda była trudniejsza. Poprzeczkę wysoko podniósł Georgică Donici. Silny i przebojowy Rumun nie bał się wymiany ciosów. A i Polak nie miał zamiaru odpuścić. Ringowa wojna skończyła się po myśli podopiecznego Michała Szczepana. Dała też przepustkę do półfinału. Tam czekał Kubańczyk, Ricaro Rojas.

Kuba wysłała do Moskwy swoich najlepszych chłopców. Nieprzypadkowo uchodziła wtedy za potęgę. Zresztą, potwierdziły to medalowe zdobycze: 6 złotych, 2 srebrne i 2 brązowe medale. Rojas miał ochotę na mistrzostwo. Wysoki, mocno bijący faworyt zadawał wiele ciosów prostych. Tyle że Skrzecz był na nie przygotowany. Odpowiadał sierpowymi. Zyskiwał tym delikatną przewagę. Po ostatnim gongu sędziowie mieli twardy orzech do zgryzienia. Ale punktowali, minimalnie (3:2), na korzyść Polaka. Paweł Skrzecz miał walczyć o złoto, kontynuując znakomite tradycje polskiego boksu.

Czytaj też: Ziemniakiem w sędziego? Kibice boksu przed wojną nie mieli litości

Do walki o tytuł wychowanek stołecznej Gwardii wyszedł bardzo dobrze przygotowany taktycznie. Polak miał walczyć na dystans i wyprzedzać Jugosłowianina lewymi prostymi. Przez więcej niż dwie rundy Skrzecz realizował te założenia. Walczył mądrze i prowadził nieznacznie na punkty. Ale w trzeciej odsłonie to Jugosłowianin – jakby czując, że pojedynek wymyka mu się z rąk – kilkakrotnie mocno trafił. W ostatnich trzydziestu sekundach przeciwnik dwukrotnie posłał Skrzecza na deski. Tamte akcje dały mu złoto.

„Kačar ma silny cios, przez dwie rundy udawało ml się uniknąć trafień Jugosłowianina, jednak w III rundzie dwa momenty nieuwagi… i stało się” – mówił już po ostatnim gongu srebrny medalista olimpijski.

Pojedynek mógł potoczyć się po myśli biało-czerwonych, ale zabrakło konsekwencji lub sił. Trener Szczepan tak go podsumował:

„Paweł miał olbrzymie szanse na zwycięstwo. W III rundzie poniosły go nerwy, zamiast walczyć na dystans wdał się w bijatykę. A Kačar znany jest z silnych ciosów. Szkoda, że nie udało się nam wywalczyć choć jednego złotego medalu, ale moim zdaniem bokserzy nie sprawili chyba zawodu. Pięć medali ma swoją wymowę”.

Wtedy, w 1980, mało kto spodziewał się, że na długie 44 lata polski boks olimpijski nie będzie miał swojego przedstawiciela lub przedstawicielki w finale. Od wczoraj (7 sierpnia 2024) wiemy, że odliczanie zostało zakończone. A kto wie, może po starciu z reprezentantką Tajwanu Lin Yu-Ting, Mazurek Dąbrowskiego zabrzmi na olimpijskiej arenie pięściarskiej po raz pierwszy od 48 lat? Szeremeta na gorąco, po półfinale powiedziała przecież:

„To jeszcze nie jest moje ostatnie słowo. Idę po złoto”!