Jak Horace Grant zmotywował tysiące „okularników”?

Nie tłumił emocji: potrafił postawić się wielkiemu Michaelowi Jordanowi w chwili, gdy reszta chłopaków z Chicago Bulls siedziała cicho. A gdy władze ligi zakwestionowały jego nowy kontrakt z Orlando Magic, poszedł do sądu i wygrał.

Twardy i nieustępliwy wizerunek towarzyszył mu i na parkiecie i poza nim. Ale jak się również okazało potrafił okazać wsparcie, a empatią mógłby obdarować kilku innych koszykarzy…

Nie o jego karierze będzie ten wpis, a o geście, który wykonał. Fani NBA kojarzą Granta z okularami, w których grał. Charakterystycznie duże, z gumką oplatającą głowę, były nieodłącznym elementem jego wizerunku. Był na nie skazany. Trzeba bowiem wiedzieć, że na co dzień Horace zmagał się z wadą wzroku. Pomimo tych trudności grał w koszykówkę, całkiem nieźle, i co najważniejsze – stale się rozwijał, zostając ważną postacią mistrzowskiej drużyny „Byków”.

Czytaj też: Najlepszy koszykarz w historii NBA – kto zasługuje na miano legendy?

O fenomenie koszykówki w USA napisano pewnie setki książek. O pieniądzach, sławie i pokusach, które jej towarzyszą również. Horace Grant udowodnił jednak, że koszykarz może również zachować się niezwykle odpowiedzialnie. Po latach problemów z krótkowzrocznością w 1991 roku gracz Chicago postanowił poddać się laserowemu zabiegowi (LASIK), który poprawił jego wzrok. Od tamtego momentu, w czasie meczów, nie musiał już zakładać specyficznych okularów. Gra w koszykówkę mogła stać się dla niego jeszcze łatwiejsza. Ale… wtedy, na rodzicielską pogawędkę zabrała go matka.

Pani Grant opowiedziała synowi, jak wielką inspiracją stał się dla dziewczynek i chłopców, którzy uprawiali sport, ale zmuszeni byli nosić okulary. Poprosiła go, by nadal biegał po parkietach w okularach. Sam Horace często spotykał się z rodzicami i dziadkami dzieci, które miały różne wady wzroku. Słyszał, że przez to były wyśmiewane przez rówieśników. Gdy jednak facet z takim samym problemem jak one zostawał mistrzem NBA – dostały motywacyjnego kopa. I dlatego Grant zdecydował, że w czasie meczów okulary nadal będą zdobiły jego twarz.

– Po prostu kontynuowałem ich noszenie, choć już nie były mi potrzebne. Wiele dzieci było prześladowanych za okulary. Chyba tym sprawiłem, że ich noszenie stało całkiem fajne – mówił wiele lat później.

|Czytaj też: Koszykarz uderzył rywala i omal go nie zabił

Horace Grant urodził się 4 lipca 1965 roku w Auguście, w stanie Georgia. W młodości wykazywał spory dryg do koszykówki, który rozwinął na uczelni Clemson University. Imponował skutecznością i wszechstronnością. Był liderem konferencji pod względem punktów, zbiórek oraz celności rzutów z gry.

W 1987 roku został wybrany z 10. numerem draftu NBA przez Chicago Bulls. Początkowo pełnił rolę rezerwowego, ale szybko wywalczył miejsce w pierwszym składzie. U boku m.in. Michaela Jordana i Scottiego Pippena tworzył silny, dobrze zorganizowany zespół, który w latach 1991–1993 zdobył trzy mistrzostwa NBA z rzędu. Grant kojarzony był wtedy ze znakomitą grą defensywną, siłą fizyczną oraz lojalnością wobec drużyny. W 1994 roku, po odejściu Jordana, wziął na swoje barki sporą część odpowiedzialności za zespół, co zaowocowało jedynym występem w Meczu Gwiazd NBA.

Po siedmiu sezonach w Chicago przeniósł się do Orlando Magic, gdzie grał choćby z Shaquille’em O’Nealem. W 1995 roku dotarli wspólnie do finałów NBA, gdzie przegrali z Houston Rockets. Po kilku latach spędzonych na Florydzie Horace Grant przeszedł do Seattle SuperSonics, a następnie do Los Angeles Lakers. W 2001 roku zdobył swój czwarty mistrzowski pierścień, grając dla „Jeziorowców” z Los Angeles.

Karierę zakończył w 2004 roku. W ciągu 17 sezonów w NBA zagrał w 1165 meczach, zdobywając średnio 11,2 punktu i 8,1 zbiórki na mecz. Był pięciokrotnie wybierany do drugiego składu defensywnego ligi. Horace Grant pozostał blisko koszykówki. Został ambasadorem dobrej woli NBA oraz doradcą zarządu Chicago Bulls. Choć nigdy nie był pierwszoplanową gwiazdą, jego wkład w sukcesy drużyn, z którymi był związany, był nieoszacowany. Pewnie dlatego Grant uchodzi za jednego z najbardziej szanowanych, ale i niedocenianych zawodników lat 90.