#TegoDnia: 69 lat temu urodził się Włodzimierz Smolarek

„To był jeden z wielkich meczów reprezentacji Polski. Aby awansować do półfinału wystarczał nam bezbramkowy remis. Jeszcze bardziej jednak mobilizowali nas sami rywale nie muszę chyba wspominać politycznych podtekstów. Powiedzieliśmy sobie, że z nimi przegrać nie możemy, każdy sposób prowadzący do tego celu był dobry. A sytuacja właśnie tak się ułożyła, że stojąc w narożniku mogłem zarobić nawet kilkadziesiąt bezcennych sekund” – wspominał na początku XXI wieku Włodzimierz Smolarek.

Nikt, tak jak on nie zabawiał się z radzieckimi zawodnikami w „kotka i myszkę”, tuż obok chorągiewki wbitej w rogu boiska. To zagranie było symboliczne, a wpis nie jest przypadkowy.

|Czytaj też: Ubaldo Fillol – ten, który zatrzymał Deynę

Włodzimierz Smolarek, urodzony 16 lipca 1957 roku w Aleksandrowie Łódzkim, był jednym z najbardziej utalentowanych i znanych polskich piłkarzy lat 80. XX wieku. Jego kariera, zarówno na poziomie klubowym, jak i reprezentacyjnym, była pełna sukcesów i momentów ikonicznych, tak jak ten w meczu mistrzostw świata z ZSRR.

Smolarek rozpoczął swoją karierę piłkarską w klubie Włókniarz Aleksandrów Łódzki, ale jego talent szybko został dostrzeżony przez uznane marki. W 1976 roku przeniósł się do Widzewa Łódź, gdzie spędził najważniejsze lata swojej kariery. W barwach Widzewa zagrał ponad 200 meczów i zdobył 71 bramek, stając się kluczowym zawodnikiem drużyny, która dwukrotnie zdobyła mistrzostwo Polski (1981, 1982). Jego dynamika, nieustępliwość i nos do pokonywania bramkarzy rywali uczyniły go jednym z najlepszych napastników w historii polskiego futbolu.

W 1986 roku Smolarek przeniósł się do Eintrachtu Frankfurt, gdzie kontynuował swoją karierę. Po dwóch latach gry w Bundeslidze przeszedł do Feyenoordu Rotterdam.

|Czytaj też: Incydent, o którym długo nie mówiono. Jak i dlaczego napastnik odmówił gry Górskiemu

W reprezentacji Polski Smolarek osiągnął wielkie sukcesy. Zadebiutował w kadrze narodowej w 1980 roku i szybko stał się jej filarem. Był członkiem drużyny, która zajęła trzecie miejsce na mundialu w Hiszpanii w 1982 roku. O porażce w półfinałowym starciu mistrzostw z Italią mówił:

„Przegraliśmy ten mecz „w głowach”. Uznaliśmy, że miejsce w czwórce było wielkim sukcesem i gdzieś zniknął ten pierwotny zapal. Nie mieliśmy psychologa, żeby nas motywował… Zresztą zabrakło nam też szczęścia, bo nad Dino Zoffem zadrżała poprzeczka. Skończyło się na trzecim miejscu, a mogło być lepiej”.

Łącznie z orzełkiem na piersi rozegrał 60 meczów, strzelając 13 bramek.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej, Smolarek zajął się pracą szkoleniową, a także działalnością na rzecz rozwoju młodzieży piłkarskiej. Jego syn, Euzebiusz, również został piłkarzem, grał na wysokim, europejskim poziomie.

Włodzimierz Smolarek zmarł nagle 7 marca 2012 roku. Wielu kibiców zapamiętało go jednak z tej jednej – jakże bystrej akcji. Bo był Smolarek „piłkarzem z narożnika”…