Stefan Lindqvist. Walczak, który grał z Legią

„Są dwie drogi. Albo walcz i miej pozytywne nastawienie. Albo usiądź i po prostu umieraj… Ja wybrałem walkę” – mówił Stefan Lindqvist, legenda IFK Göteborg.

Jest 28 sierpnia 1995 roku. Na Gamla Ullevi w Göteborgu gospodarze grają z warszawską Legią. Stawką rewanżowego meczu jest awans do Ligi Mistrzów. W pierwszym spotkaniu, na wypełnionym po brzegi obiekcie przy Łazienkowskiej, górą byli Legioniści, wygrywając 1:0 po bramce Jerzego Podbrożnego. W drugim również. Wygrana 2:1 dała stołecznej drużynie przepustkę do futbolowej elity.

Na środku boiska walkę z Polakami podjął, oznaczony ósemką, Stefan Lindqvist. W klubie grał od 1991 roku. Zdobył z nim pięć tytułów mistrza kraju i rozegrał każdą minutę rozgrywek Göteborga w Lidze Mistrzów z sezonu 1994/1995. Sezonu wyjątkowego, w którym IFK wygrał swoją grupę przed tuzami: FC Barceloną, Manchesterem United i Galatasaray. Wyeliminował go dopiero Bayern Monachium, po ćwierćfinałowym dwumeczu. Oba spotkania kończyły się remisami, tyle że „Die Roten” byli skuteczniejsi na wyjeździe (2:2), a według ówczesnych zasad gole strzelone na wyjeździe liczyły się podwójnie.

Lindqvist tamtymi meczami zaskarbił sobie dozgonny szacunek kibiców. Łącznie w 172 grach strzelił dla „Blåvitt” 22 bramki. Do tego pięciokrotnie zakładał reprezentacyjny trykot, raz wpisując się na listę strzelców – w debiucie przeciwko Francji w 1989. Był środkowym pomocnikiem obdarzonym nie tylko silnym uderzeniem, ale przede wszystkim rozumieniem gry. Potrafił zagrać do partnera tak, że jemu pozostawało tylko skuteczne wykończenie. Do tego dochodziła niezbędna na tej pozycji wola walki. Był twardym i bezkompromisowym graczem. Fani go uwielbiali.

|Czytaj też: Legendy boksu: Antoni Kolczyński – pięściarz, który przegrał z chorobą alkoholową

Po zakończeniu kariery pozostał przy futbolu. Ale w 2008 roku pojawiły się niepokojące objawy.

„Straciłem siłę w prawym ramieniu. Myślałem, że to ucisk nerwu. Pojechałem do Swärd i zrobiłem prześwietlenie. Lekarz myślał podobnie jak ja, ale potem wykonano mi wiele badań rdzenia kręgowego i po kilku latach ustalono, że to SLA” – opowiadał w wywiadzie udzielonym w 2019 roku szwedzkiemu Fotbollskanalen.

Stwardnienie Zanikowe Boczne (SLA) to postępująca, nieuleczalna choroba neurodegeneracyjna, która prowadzi do stopniowego zaniku neuronów ruchowych w mózgu i rdzeniu kręgowym. W konsekwencji dochodzi do osłabienia i zaniku mięśni. A to prowadzi do trudności z poruszaniem się, mówieniem, połykaniem i oddychaniem. Choroba najczęściej pojawia się u osób między 40. a 70. rokiem życia. Leczenie ma charakter objawowy i skupia się na spowolnieniu progresji oraz poprawie jakości życia pacjenta.

|Czytaj też: Od bohatera do wykluczonego. Jak choroba zmieniła życie Webstera Chikabali

Stefan zdał sobie sprawę, że trafił na przeciwnika, którego pokonać się nie dało. Ale nie zamierzał „usiąść i umierać”. Pracował. Opowiadał o swoim życiu i chorobie po to, by zwiększać społeczną świadomość. Podawał przykłady trudów codzienności, takie najprostsze, tylko po to, by inni zrozumieli chorych:

„Tracę mięśnie, nawet moja mowa ucierpiała. Kiedy ubieram się rano, mogę wybrać ubranie w zależności od tego, czy moja żona jest w domu i czy może mi pomóc z koszulą. Jeśli jej nie ma, to biorę zwykły sweter”.

W 2019 roku był uczestnikiem meczu legend, w którym „Blåvitt” zagrali Halmstad BK. Boiskowym poczynaniom kolegów i przyjaciół przyglądał się z boku. Doceniał inicjatywę, bo nie sama gra była tego dnia najważniejsza. W trakcie wydarzenia trwała przecież zbiórka pieniędzy na badania nad SLA.

Pomimo choroby, która prowadzi do stopniowego zaniku mięśni i paraliżu, Stefan Lindqvist pracował na pełen etat w Newbody. W wywiadach dziękował lekarzom.

„Jestem im niezmiernie wdzięczny, bo mniej więcej stoję w miejscu. Sytuacja powoli, bardzo powoli się pogarsza. Ale myślę też, że ta próba pozytywnego myślenia… że ona dała mi kilka dodatkowych lat”.

Zmarł 1 marca 2020 w dystrykcie Släps. Dał przykład, jak boiskową waleczność przenieść na grunt trudnej codzienności…

fot główne. Göteborgs Posten