Samotność na stoku. Julie Parisien

Rok 1994. Olimpijskie Lillehhamer tętni życiem. Sportowcy przechadzają się ulicami w kolorowych korowodach. Wokół gwar. Czuć radość, bo przecież igrzyska to święto, nie tylko sportowe.

Nie dla każdego jednak jest to czas szczęśliwy…

Julie Parisien stoi na starcie kolejnego przejazdu treningowego. Poprawia pasek kasku tak, jak robiła to setki razy wcześniej. Śnieg skrzypi pod nartami. Wokół niej kręcą się młodsze zawodniczki. Rozmawiają głośno, część żartuje z ostatnich przejazdów. Julie milczy. Patrzy w dół trasy. Wygląda na nieobecną. Ale ta cisza ma swoje źródło w rodzinnej tragedii.

|Czytaj też: Rewolucjonista. Jak Jan Bokloev zmienił skoki narciarskie [Podcast]

Jej starszy brat, Jean Paul Parisien, ginie w grudniu 1992 roku na drodze w Bethel, niewielkim miasteczku w stanie Maine. Wraca na święta. Samochód prowadzony przez pijanego kierowcę zjeżdża na przeciwny pas. Uderzenie jest tak mocne, że ratownicy od początku nie mają złudzeń. Jean ma 24 lata. Wypadek jest tragiczny w skutkach. Mężczyzna ginie.

Julie jest wtedy w Europie, w środku narciarskiego sezonu. Ma wtedy najlepszy okres w karierze. Jej nazwisko zaczyna wychodzić poza narciarski obieg. Twarz trafia na okładki sportowych magazynów, pojawia się w telewizji. Staje się symbolem rosnącej siły amerykańskiej reprezentacji.

A później dzwoni telefon…

Julie nie pamięta pierwszych minut po wiadomości. Odtwarza urywki: hałas w hotelowym korytarzu, dłonie drżące tak bardzo, że nie jest w stanie utrzymać szklanki. Potem przychodzi próba odzyskania kontroli na sobą. Niezdarna i chaotyczna. Kilka lat później narciarka wspomni, że tamtej nocy jej ciało pracowało jak automat, ale myśli jakby zgasły. Narty, który były dla niej całym życiem, w ułamku sekundy spadają na dalszy plan.

Brat był dla niej punktem odniesienia. Motywacją. Nigdy tego nie planował, ale tak potoczyło się życie. Również był sportowcem, choć nie tak znanym jak Julie. Trenował i rywalizował na niższym poziomie. Tyle że do narciarstwa miał podejście iście mistrzowskie. Kochał jeździć. Najpierw liczyła się dla niego radość z szusów, a dopiero potem ewentualne wyniki. Julie talent miała większy, ale często kopiowała ten jego sposób myślenia. Mówiła kiedyś, że jego reakcje były „najlepsze i najsilniejsze”. To on potrafił ją uspokoić, kiedy presja zaczynała ją przytłaczać. On pierwszy mówił, żeby zjeżdżała na luzie.

Czytaj też: Antek! Taki muzykant nart ze Szczyrku… – wspomnienie Antoniego Łaciaka

Po jego śmierci Julie próbuje wrócić do startów. Na początku odruchowo. Jedzie, bo czuje, że tak musi. Ale z czasem zaczyna mieć problemy z koncentracją. W przerwach między przejazdami wpatruje się mimowolnie w grupy ludzi. Na zawodach traci tę iskrę, którą miała wcześniej. Bo przecież potrafiła zostać wicemistrzynią świata w slalomie albo zdobyć brąz juniorskiego czempionatu. Takie wyniki nie są dziełem przypadku. Zawodniczki, które trenowały z nią na co dzień, opowiadają, że Julie jeździ szybko, ale już nie tak odważnie jak kiedyś. Gubi ułamki sekund. Widać, że brakuje jej pewności siebie.

Jej wyniki z początku olimpijskiego sezonu zaczynają falować. Pojawiają się głosy, że tragedia ją złamała. Amerykańskie gazety próbują pisać o niej delikatnie. Tyle tytuły artykułów i tak uderzają w jedną nutę: strata „zatrzymała jej rozwój”, „odebrała lekkość”, „spowolniła rozwój talentu”. Julie tego nie komentuje. Nie jest w stanie. Przyznaje jedynie, że każdy dzień na śniegu jest trudny, bo każda bramka i zakręt przypominają jej o bracie.

W pewnym momencie podejmuje decyzję, by wycofać się z części sezonu 1994. Tłumaczy, że jej umysł nie współpracuje z ciałem, zaś ciało nie reaguje tak, jak powinno. Ma świadomość, że jest jedną z najlepszych zawodniczek na świecie. Wie też, że bez wewnętrznego spokoju nawet największe zdolności tracą sens. Jej trenerzy szanują tę decyzję. Rodzina zapewnia wsparcie. Ojciec daje nawet złotą radę: „nie próbuj gonić kogoś, kto już nie wróci. Naucz się jeździć inaczej”.

Julie zaczyna pracować nad tym w domu. Z dala od kamer i medialnego zainteresowania. Dużo rozmawia i analizuje. Wraca do starych nagrań z zawodów, żeby przypomnieć sobie, co tak naprawdę dawało jej najwięcej radości. Odkrywa, że wcześniej jeździła nie tylko dla siebie, ale dla brata. Musi to zmienić w pierwszej kolejności i nauczyć się prowadzić deski samodzielnie.

Kiedy po jakimś czasie wraca do treningów w pełnym wymiarze, jej jazda jest spokojniejsza. Bardziej przemyślana. Już nie rzuca się na zakrętach i lepiej kontroluje rytm. Zaczyna przypominać dawną Julię Parisien. Narciarkę dynamiczną i konsekwentną.

Kiedy ponownie pojawia się w czołówce, robi to bez wielkich słów. Nie szuka dramatyzmu. Nie chce występować w roli bohaterki, która podnosi się po tragedii. Reaguje trzeźwo. Mówi, że gdy jeździ, myśli o technice i o rytmie. Nie o cierpieniu. Ale dodaje też, że to cierpienie jest zawsze obok. Nie znika i że zaakceptowała to towarzystwo.

Jej obecność w drużynie narodowej zaczyna być odbierana inaczej niż dotychczas. Nie jest gwiazdą. Staje się kimś, kto potrafi zabrać młodsze zawodniczki na bok i powiedzieć im parę zdań o tym, jak radzić sobie ze stresem. Albo jak przetrwać momenty zwątpienia.

W Lillehhamer jej nie wychodzi. Startuje w slalomie i w gigancie, ale nie kończy obu konkurencji. W kolejnych latach trenuje, ale w zawodach Pucharu Świata próżno szukać jej nazwiska. Dopiero na igrzyskach olimpijskich w Nagano znów widać ten jej dawny błysk. Zajmuje 13. miejsce w slalomie i 28. miejsce w gigancie. Potem kończy karierę i zostaje pielęgniarką.

Dziś trudno określić, jak potoczyłaby się jej sportowa droga, gdyby nie tragiczny wypadek brata…