Georges Carpentier. Dżentelmen ringu

Urodził się w Liévin, miasteczku na północy Francji, które słynęło z górnictwa. Ojciec, Benoit, jak większość tamtejszych mężczyzn, pracował na kopalni. Rodzina żyła skromnie. Mały Georges musiał dorosnąć szybciej, niż bogatsi rówieśnicy. Wielu reguł nauczyła go ulica, gdzie – jak głosi legenda – został odkryty przez nauczyciela gimnastyki. Pan François Descamps dostrzegł pewnego dnia dwóch bijących się jedenastolatków. Jeden z nich był niespotykanie zwinny i szybki. Nauczyciel zaproponował mu treningi pięściarskie. Był nim młody Carpentier, który przytaknął belfrowi i ledwie trzy lata później stoczył pierwszą walkę w klasycznym boksie. Wygrał.

W wieku siedemnastu lat Georges został mistrzem Francji w wadze piórkowej, ale to było dopiero preludium. W 1912 roku zdobył tytuł mistrza Europy w wadze średniej, wygrywając z Jimem Sullivanem. Rok później był już najlepszym zawodnikiem wagi półciężkiej. Był jak ktoś, kto co roku zmienia buty na większe, ale i tak zawsze biega tak samo szybko.

Triumfalny marsz przerwała mu I wojna światowa. Zaciągnął się do armii, gdzie wyszkolono go na pilota-zwiadowcę. Na ring wrócił dopiero po zakończeniu konfliktu. Fachowcy od razu dostrzegli, że… porusza się tak samo dobrze, jak w 1913. Znów parł od wygranej do wygranej. Na Starym Kontynencie nie było już rywala, który mógłby mu sprostać. Wyjechał więc do USA, by stoczyć pojedynek o tytuł mistrza świata wagi półciężkiej. Battlinga Levinsky’ego znokautował ledwie po czterech rundach. Tuż przed ostatnią serią ciosów, Georges miał stanąć na środku ringu i zapytać uciekającego wcześniej przeciwnika:

– Czy pan będzie walczył, panie Amerykanin, czy pan jest tylko filmowym bokserem?

A potem wyprowadził kombinację, która dała mu tytuł.

|Czytaj też: Luis Ángel Firpo – oszukany mistrz?

Publiczność uwielbiała go nie tylko za wygrane. Carpentier bił się czysto i technicznie. Nie szukał złośliwości w ciosach. Był jednym z tych bokserów, którzy patrzyli przeciwnikowi w oczy nie po to, żeby go przestraszyć, ale żeby wyczuć rytm, znaleźć oddech, zrozumieć, kiedy się cofnąć, a kiedy przyspieszyć. Uchodził za dżentelmena ringu.

„Ale w stylu jego panowała ogromna ostrożność: ani jednego ruchu zbędnego, nic czego by nie nakazywał zdrowy rozsądek, czego by nie zażądało systematyczne i planowe dążenie do celu. Gdy plan zawodził w tedy przychodził na pomoc prawdziwy geniusz taktyczny. A gdy geniusz nie starczył, wtedy przychodził mu na pomoc heroizm” – pisał Jan Tomski w „Sporcie”.

A że lista godnych przeciwników kurczyła się z każdym zwycięstwem, to zaproponowano mu w końcu walkę z Jackiem Dempseyem, który też miał problem ze znalezieniem godnego rywala. Ale on był pięściarzem zupełnie innym niż Francuz. Żywiołowy, silny z gorącym sercem do walki. Dempsey nie zwykł się cofać. Stawką pojedynku było mistrzostwo kategorii ciężkiej.

|Czytaj też: Wielki mistrz był tak brutalny, że czasem wzbudzał niechęć wśród kibiców

Pierwszy gong w Boyle’s Thirty Acres w Jersey City zabrzmiał nieco po piętnastej, 2 lipca 1921 roku. Promotorzy zorganizowali wielką akcję marketingową, która przyciągnęła na trybuny 81 145 widzów. Zysk ze sprzedaży wyniósł 1 789 238 dolarów! General Electric wybudowało specjalny nadajnik radiowy, ustawiony na dworcu kolejowym Lackawanna w Hoboken. Pierwszą w historii transmisję radiową z pojedynku bokserów przeprowadziła tymczasowa stacja WJY. Relację słyszano w 61 amerykańskich miastach.

Najpierw pomiędzy linami pojawił się Georges Carpentier. Miał być lekko blady i speszony, ale gdy delikatnym ruchem dłonią pozdrowił kibiców, wybuchła wrzawa. Po nim wszedł Dempsey. Pobudzony, z kilkudniowym zarostem, ale witany niechętnie. Według jednej z teorii sympatia dla Francuza wynikała z faktu, że był żołnierzem w trakcie I wojny światowej. A Jack wojska unikał…

Gdy zegar wystartował Francuz ruszył do natarcia. To zaskoczyło wszystkich, bo biorąc pod uwagę różnicę warunków fizycznych (11 kilogramów na korzyść Dempsey’a), to nastawiano się raczej na defensywną taktykę przybysza z Europy. A tu taki psikus! W drugiej rundzie Carpentier trafił nawet potężnie rywala, ten zachwiał się i… po kilku sekundach wrócił do żywych. A Georges na twardej głowie Jacka złamał wtedy kciuk.

„Dempsey, chociaż już porządnie zmaltretowany, wykazał żelazną wytrzymałość i po kilku sekundach odzyskał całą swą dawną sprężystość, zaś Carpentier po owej ciężkiej kontuzji nie mógł już zdobyć się na inicjatywę i ulegał w sposób beznadziejny, chociaż do ostatka zachował serce do walki i odwagę w odpowiadaniu na ciosy przeciwnika. W czwartej rundzie został wyliczony” – pisano w „Sporcie i wczasach”.

Koniec końców to Jack Dempsey triumfował. Georges, mimo porażki, zyskał olbrzymią popularność. Ze swoim rywalem zdołał się nawet zaprzyjaźnić. Ale ten pojedynek był punktem zwrotnym w jego karierze. Tuż po nim stoczył dwanaście walk, z których cztery przegrał. Dla tak ambitnego mistrza liczba porażek była zbyt duża. Postanowił odejść.

Na koniec kariery, kiedy liczono mu nokauty i zdobyte pasy, liczby były imponujące: 88 zwycięstw, z czego aż 61 przez nokaut. Do tego 6 remisów i 14 porażek. Po pięściarstwie poszedł w aktorstwo. Grywał w musicalach i firmach. Prowadził też bar. I zawsze wyglądał młodziej, niż mówiła metryka. Zapytany o receptę na dobry wygląd tak mówił w 1966:

„Nigdy nie piłem i nigdy nie paliłem. Codziennie rano gimnastykuję się. To chyba wszystko!”.

Georges Carpentier zmarł 27 października 1976 roku w Paryżu. Do dziś uchodzi za jednego z najlepszych sportowców w historii Francji.