Andrzej Biegalski i „Górnicze pięści”

Przed katowickim czempionatem Biegalski popadł w tarapaty. Do GKS Jastrzębie poszedł za swoim trenerem, Antonim Zygmuntem. Szkoleniowiec chciał mieć takiego pięściarza w klubie. Ruch ten nie spodobał się jednak ludziom z Wojewódzkiej Sekcji Boksu, która ukarała młodego zawodnika dyskwalifikacją, razem z trenerem. Działacze twierdzili, że za zamianą Pszowa na Jastrzębie nie stoi ważna przyczyna. Na domiar złego, o sportowca upomniała się armia. Andrzej trafił w końcu do warszawskiej Legii, ale półroczna przerwa mogła odbić się na jego dyspozycji. A czas uciekał…

Przed mistrzostwami Europy pięściarz musiał wznieść się na wyżyny systematyczności i uporu, by osiągnąć optymalną formę. Trenował i sparował m.in. z Lucjanem Trelą, doskonałym, niewysokim i bardzo zadziornym pięściarzem. Trela był pod wrażeniem kolegi. Mówił, że ma „uderzenie z prawej jak kopnięcie konia”. Duży to komplement.

Na 21. Mistrzostwach Europy w boksie Biegalski nie miał szczęścia w losowaniach. Trafiał na przeciwników wymagających i nierzadko – w opinii fachowców – zwyczajnie lepszych od siebie. Tyle że w sporcie eksperckie głosy nie dają medali i tytułów.

Andrzej zaczął od pojedynku z Peterem Sommerem z Czechosłowacji, pokonując go w 1/8 finału. Później wyszedł naprzeciw dużo większego Petera Hussinga z RFN. Ku uciesze polskich kibiców, znokautował go po nieco ponad minucie! Kolejny bój w półfinale. Tym razem Rumun Mircea Simon nie daje rady Polakowi. Znów potężne ciosy Biegalskiego dochodzą szczęki rywala. Ten pada na deski w drugiej rundzie. Sędziowie kończą walkę. Drugi nokaut w turnieju staje się faktem.

Finał był wielkim wydarzeniem. Przed Andrzejem Biegalskim żaden polski pięściarz wagi ciężkiej nie wywalczył złota na mistrzostwach Starego Kontynentu. Zadanie Polaka było bardzo trudne. Wiktor Uljanicz z ZSRR bronił tytułu i nie zamierzał go oddać. Postawił trudne warunki. Ale Andrzej nie przestraszył się. Niesiony ogłuszającym dopingiem publiczności walczył czysto, atakował częściej i… wygrał na punkty, w pełni zasłużenie.

Już po pojedynku, siedząc w szatni, powiedział wysłannikowi „Trybuny Robotniczej”:

„Nigdy nie wychodzę na ring pewny siebie. Przekonałem się, że kiedy tak robię, jestem usztywniony, bo chcę trafić od razu i wtedy z reguły nie wychodzi. Cóż dopiero mówić o pewności siebie przed walką z mistrzem Europy, Uljaniczem! Ale wierzyłem w siebie. Dwie walki, które wygrałem przez nokaut, podtrzymały mnie psychicznie i dlatego pomyślałem sobie, idąc na ring: nie mam nic do stracenia! Dałem z siebie wszystko. Ogromnie się cieszę, że sprawiłem wszystkim taką radosną niespodziankę”.

|Czytaj też: Whisky, biznes i boks. Życie Johna L. Sullivana

Urodzonemu 5 marca 1953 r. w Gierczynie Biegalskiemu, mimo sukcesów na arenie europejskiej, nie udało mu się przebić na igrzyskach olimpijskich. W Montrealu rok po katowickiej imprezie przegrał pierwszy pojedynek. Walczył w klubach Górnik Radlin, Górnik Pszów, Legia Warszawa i GKS Jastrzębie. W swojej karierze stoczył 237 walk, z czego 201 wygrał, a 36 przegrał. Andrzej Biegalski zmarł 14 marca 2017 r. w Jastrzębiu-Zdroju. Do dziś ten jego złoty medal na mistrzostwach Europy pozostaje jednym z największych sukcesów polskiej wagi ciężkiej.

Inspiracją do powstania wpisu była książka „Górnicze pięści” Marcina Boratyna. To historia GKS-u Jastrzębie – jednej z najbardziej utytułowanych drużyn w historii polskiego boksu. To opowieść o tym, jak Kopciuszek z animuszem wdarł się na pięściarskie salony, zdobywając uznanie i podziw kibiców.