Andreas Goldberger i pierwsze skalpy

W Oberstdorfie zajął drugie miejsce. To był dobry prognostyk. W Garmisch Partenkirchen skończył trzeci, natomiast w Innsbrucku zwyciężył, pierwszy raz w karierze wygrywając konkurs Pucharu świata. Dodatkowo zyskał sporą przewagę nad kolejnym w klasyfikacji generalnej Japończykiem, Noriakim Kasaim. Bischofshofen też padło jego łupem. Ku wielkiej uciesze austriackich rodaków zgromadzonych na trybunach „Goldi” wskoczył na najwyższy stopień podium prestiżowego turnieju.

|Czytaj też: Zabrakło sekundy. Może dwóch… Jak Józef Przybyła wskoczył do czołówki

Ale to nie było tak, że pojawił się znikąd. Nie był anonimowym skoczkiem. Już rok wcześniej dał znać o sobie w mistrzostwach świata w lotach narciarskich, które swoją drogą uwielbiał. W Harrachowie wyszła też jego młodzieńcza brawura, bo w decydującym momencie zaryzykował i… zaliczył upadek, który skończył się kontuzją obojczyka i nadgarstka. Srebro odebrał w szpitalu. Szybko jednak się pozbierał i wrócił na skocznie. Znów miewał bardzo dobre momenty.

Wierzył w niego ówczesny szkoleniowiec Austrii. Heinz Koch pracował z nim nad udoskonaleniem stylu V, który w tamtym okresie wypierał już klasyk. Trening za treningiem i efekty były widoczne. Andreas miał też szczęście, bo konkurencja w reprezentacji była tak duża, że formę należało utrzymywać w zasadzie bez przerwy. Na mistrzostwa świata do Falun jednak pojechał.

W Szwecji zdobył trzy medale. Na normalnej skoczni po pierwszej serii zajmował trzecie miejsce, ale w drugiej uzyskał 88,5 metra, co pozwoliło mu awansować na drugą pozycję. Zwyciężył Masahiko Harada, a na trzecim miejscu uplasował się Jaroslav Sakala.

Na dużej skoczni po pierwszej serii Austriak nie był w czołówce – prowadził Espen Bredesen z wynikiem 125,5 m. W drugiej serii Andreas Goldberger oddał najlepszy skok na 118,5 m, co dało mu brązowy medal. Bredesen utrzymał prowadzenie, a Sakala był drugi.

W konkursie drużynowym, startując z Ernstem Vettorim, Heinzem Kuttinem i Stefanem Horngacherem, zdobył kolejny brązowy medal. W całym sezonie Pucharu Świata aż dziewięć razy stanął na podium, w tym dwa razy wygrał, trzy razy był drugi i cztery razy trzeci, co zapewniło mu Kryształową Kulę. W klasyfikacji lotów zajął trzecie miejsce, ustępując Sakali i Mollardowi.

|Czytaj też: Stanisław Marusarz – najważniejsze skoki w karierze „Dziadka”

Miewał też momenty trudne. W 1997 przyznał, że próbował kokainy. ÖSV zawiesiło go na prawie sześć miesięcy. A on chciał skakać, więc zapowiedział, że będzie reprezentował Jugosławię. Sprawę udało się załatwić, ale łatka imprezowicza przyklejona została na stałe. W 2012 r. opowiedział, co czuł w tamtym trudnym czasie:

– Byłem rozczarowany, że życie ma też takie złe strony. To całkowicie odebrało mi poczucie bezpieczeństwa i pewność siebie. Zawsze byłem osobą, która przechodziła przez życie szczęśliwie. A wtedy chowałem uciekałem wzrokiem i mówiłem w myślach: „Proszę, nie patrz na mnie”. Wydawało mi się, ze wszyscy mnie wytykają, jako tego, który zrobił coś złego.

Z tarapatów wygrzebał się w najlepszy możliwy sposób. Bo smykałkę do lotów miał niewyobrażalną i to ona pozwoliła zatrzeć złe wrażenie. 18 marca 2000 r. na słynnej Velikance w Planicy wleciał w nowe tysiąclecie. W czasie zawodów drużynowych w drugiej serii wylądował na 225 metrze, ustanawiając nieoficjalny rekord świata w długości lotu narciarskiego. Tamtego dnia indywidualnie był nieosiągalny dla rywali. Pal licho, że z powodu złych warunków wietrznych zawody przerwano, a o końcowej kolejności decydowały wyniki z pierwszej serii. Albo z wynikiem Austriaków, którzy nie dojechali za kolegą i zajęli dopiero piątą lokatę, tuż przed Polakami. Liczył się rekord świata. Skok wówczas niebotyczny.

Wcześniej też mógł zapisać się w historii, albo – kto wie – może właśnie się zapisał? W 1994 r. zabrakło mu niewiele. W trakcie jednej z prób w Planicy doleciał do 202 metra. Narty dość pewnie wylądowały na zeskoku, ale po kilku sekundach nogi Andreasa odmówiły posłuszeństwa. Obciążenie było zbyt duże i po przejechaniu kilku metrów skoczek najpierw przykucnął, a potem podparł się. Gdyby próba była udana, byłby pierwszym zawodnikiem, który złamał magiczną granicę 200 metrów. A tak zrobił to Toni Nieminen.

Mimo niepowodzenia koledzy z kadry złożyli „Goldiemu” gratulacje. Przyjął je z taką samą radością, z jaką skakał przez kolejne lata. Do skoków zawsze podchodził chęcią zabawy, bo jak sam twierdził:

– Ten kto jest do czegoś zmuszany, wiele traci.

Był jednak sportowcem z krwi i kości. Prócz satysfakcji miał jeszcze ambicje. Chciał wygrywać najważniejsze zawody. Wielki triumf zaliczył w lutym 1996. Pod skocznią Kulm, na światowym czempionacie w lotach, kciuki ściskało sześćdziesiąt tysięcy Austriaków.

Po pierwszym dniu zawodów w Bad Mitterndorf liderem był Fin Janne Ahonen, który w drugiej serii skoczył 191 m, a w pierwszej 179. Goldberger (183 i 182) był drugi. Nazajutrz już w pierwszej próbie załatwił sprawę, wysuwając się na czoło. Później utrzymał prowadzenie i zdobył pierwsze złoto w karierze.

– To mój skromny wkład, uświetniający jubileusz tysiąclecia Austrii. Do tej pory byłem srebrnym Goldbergerem teraz jestem złotym – mówił po konkursie.

I tak już zostało. „Złoty chłopiec” był i ciągle jest jedną z barwniejszych postaci w historii skoków narciarskich.