Powojenna rzeczywistość strzelców sportowych nie była kolorowa. Dyscyplina, podobnie jak kraj, stopniowo odbudowywała się po latach zniszczeń i strat. Ale gdy już wróciła do olimpijskiej formy to dała kibicom wiele emocji i wzruszeń.
Historia Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego nie rozpoczęła się w dniu podpisania dokumentu założycielskiego, . Aani lbo podczas pierwszego zjazdu w Warszawie. Zaczyna się kilka lat wcześniej, w czasach, kiedy strzelectwoanie na ziemiach polskich dalece wykraczało poza sportowe ramy. Więcej, w archiwalnych materiałach z 1933 roku dyscyplinę tę określano mianem ,,”sportu obrony narodowej”. I to chyba najlepiej oddaje okoliczności powstania PZSS.
Historia Józefa Zapędzkiego, wybitnego polskiego olimpijczyka uczy, że w życie nigdy nie jest za późno by trafić w „dziesiątkę”. Dosłownie i w przenośni.
O świcie 8 sierpnia 1936 roku na berlińskiej strzelnicy nikt nie stawiał go w roli faworyta. Kapitan Wojska Polskiego, niemal anonimowy w sportowym świecie, po zaledwie roku poważnych treningów stanął do walki z najlepszymi strzelcami globu. Kilka godzin później okazało się, że od olimpijskiego srebra dzieliły go milimetry – a od historii już tylko jeden celny strzał.
W Polsce Czesław Zając jest najstarszym żyjącym olimpijczykiem. Ale jego droga na strzelnicę, a później igrzyska nie była usłana różami. W kolejnym artykule z cyklu „Zapomniane Strzały”, który jest realizowany przy współpracy z Polskim Związkiem Strzelectwa Sportowego, przedstawiam losy tego sportowca.