W Polsce Czesław Zając jest najstarszym żyjącym olimpijczykiem. Ale jego droga na strzelnicę, a później igrzyska nie była usłana różami. W kolejnym artykule z cyklu „Zapomniane Strzały”, który jest realizowany przy współpracy z Polskim Związkiem Strzelectwa Sportowego, przedstawiam losy tego sportowca.
Zimowe igrzyska olimpijskie w Calgary, rok 1988. Debiutanci z Jamajki pozują do zdjęcia z Howdy’m, oficjalną maskotką tamtej imprezy. Ten ktoś, kto przywdział strój tego sympatycznego niedźwiedzia polarnego, na pewno zdawał sobie sprawę, że właśnie otoczyły go gwiazdy. I to nieszablonowe.
Jest rok 1972. Władze MKOL, kilka lat wcześniej postanowiły, że to właśnie w tym roku uciekną od organizacyjnej rutyny, przyznając prawo do organizacji zimowych Igrzysk Olimpijskich komuś spoza Europy czy Ameryki. Wybór padł na japońskie Sapporo.
Jedna sekunda, jeden strzał, jeden centymetr od nieśmiertelności. Ćwierćfinał olimpijskiego turnieju hokejowego w 1992 roku pomiędzy Kanadą a Niemcami przeszedł do historii jako jeden z najbardziej dramatycznych meczów w dziejach igrzysk. Spotkanie, które miało faworyta i outsidera, zamieniło się w emocjonalny rollercoaster, gdzie o awansie do półfinału zdecydowały… milimetry.
Nie wygrają, po prostu wezmą udział. Piętnastu afrykańskich sportowców wystartuje w tegorocznych zimowych igrzyskach olimpijskich w Mediolanie. Idą śladami Lamine Guèye, senegalskiego narciarza zjazdowego, który uporem i pasją zapracował na wyjazd do Sarajewa w 1984 roku. I nie tylko…
Rok 1988, igrzyska olimpijskie w Calgary i pojedynek, który przeszedł do historii jako „Bitwa Carmen”. Katarina Witt z NRD i Debi Thomas z USA zmierzyły się w rywalizacji, która wykraczała daleko poza olimpijski lód. Kulisy tego starcia do dziś budzą emocje.
Bielsko-Biała, miasto na południu Polski. Przez wielu nazywane „Małym Wiedniem”. To tutaj, na jednym z osiedli z codziennością zmaga się Marian Kasprzyk. Sympatyczny, starszy człowiek, który kilka dekad temu siał postrach w ringu bokserskim. O swoich początkach, karierze, trenerze Feliksie Stammie, zwycięstwach, porażkach, olimpijskich kłamstewkach, dopingu i futbolu potrafił opowiadać z taką pasją i zaangażowaniem, że nawet nie wiem kiedy minęły dwie godziny. A mieliśmy się spotkać tylko na 30 minut…
22 czerwca 1938 roku na nowojorskim Yankee Stadium zebrało się ponad 70 tysięcy widzów. Chcieli wielkiego widowiska. Bo naprzeciwko siebie, w starciu rewanżowym, stawali pięściarze wybitni…
Gol Anatolija Trubina, który rzutem na taśmę zapewnił Benfice Lizbona awans do fazy pucharowej Ligi Mistrzów kosztem Realu Madryt, już teraz zapisał się w historii futbolu. To jednak nie pierwszy przypadek, gdy trafienie golkipera przechylało szalę: od ratowania klubów przed bankructwem, przez pisanie nowych, złotych kart w kronikach, aż po sięganie po europejskie trofea.
„Po co mam trenować, skoro już wiem, co mam robić na boisku?” – w tym jednym zdaniu zawarł całą swoją karierę. Miał trochę racji, bo na murawie strzelał jak na zawołanie. A poza nią? Trudno było go okiełznać…
